همیشه عاشق

صف

2007-03-20T06:47:00.000+03:30

صف می رود به سمت جلو نوبتم شده است
بین من و تو فاصله ها یک قدم شده است
راه زیادی آمده ام تا رسیده ام
جایی که چهره من و تو روبهم شده است
یک کاسه عسل ز نگاهت کمی بریز
این جمعیت به عشق شما متهم شده است
مهمان هر شبم که برای طواف تو
پیراهن سپید غزل کوچکم شده است
از چشم خود شنیده ام انداختی مرا
اشکم که از چکیدن خود محترم شده است
گفتی ز راه آمده برگرد و گفتمت
برف آمده ست و گردنه پر پیچ و خم شده است
تو آخر صفا و دلم آخر صف است
حرف من و تو تازه شبیه به هم شده است
گل می کنی ز صحبت و بو می کنم ترا
سر می دهم تکان به تو یعنی سرم شده است
مردم من و نوشته به دفترچه بهار
گلبرگ زرد کوچکی از شاخه کم شده است
تلخ است روزگار دلم ای عسل فروش
کی می شود صدا بزنی نوبتم شده است

مجموعه شعر پیراهن سپید غزل / دفتر دوم / رزیتا نعمتی

مرداب

2007-03-09T03:18:00.000+03:30

این نه آن آب است کاتش را کند خاموش
با تو گویم ، لولی لول گریبان چاک
آبیاری می کنم اندوه زار خاطر خود را
زان زلال تلخ شور انگيز
تاكزاد پاك آتشناك

در سكوتش غرق
چون زني عريان ميان بستر تسليم ، اما مرده يا در خواب
بي گشاد و بست لبخندي و اخمي ، تن رها كرده ست
پهنه ور مرداب

بي تپش ، و آرام
مرده يا در خواب ، مردابي ست
وآنچه در وي هيچ نتوان ديد
قله پستان موجي ، ناف گردابي ست

من نشسته م بر سرير ساحل اين رود بي رفتار
وز لبم جاري خروشان شطي از دشنام
زي خداي و جمله پيغام آورانش ، هر كه وز هر جاي
بسته با آن شط گوناگون پل پيغام

هر نفسي لختي ز عمر من ، به سان قطره يي زرين
مي چكد در كام اين مرداب عمر اوبار
چينه دان شوم سيري ناپذيرش هر دم از من
طعمه يي خواهد
باز مانده جاودان منقار وي ، چون غار
من ز عمر خويشتن عر لحظه يي را لاشه يي سازم
همچو ماهي سويش اندازم
سير اما كي شود اين پير ماهيخوار؟
باز گويد : طعمه يي ديگر
اينت وحشتناك تر منقار

همچو آن صياد ناكامي كه هر شب خسته و غمگين
تورش اندر دست
هيچش اندر تور
مي سپارد راه خود را دور
تا حصار كلبه در حسرتش محصور
باز بيني بازگردد صبح ديگر نيز
- تورش اندر دست و در آن هيچ -
تا بيندازد دگر ره چنگ در دريا
و آزمايد بخت بي بنياد
همچو اين صياد
نيز من هر شب
ساقي دير اعتناي ارقه ترسا را
"باز گويم : " ساغري ديگر
"چون دهد آن : " ديگري ديگر

زآن زلال تلخ شورانگيز
پاكزاد تاك آتشخيز

هر بهنگام و بناهنگام
لولي لول گريبان چاك
آبياري مي كند اندوه زار خاطر خود را
ماهي لغزان و زرين پولك يك لحظه را شايد
چشم ماهيخوار غافل كند ، وزكام اين مرداب بربايد

تهران شهريور 1335

بسوي خانه

2007-02-06T00:49:00.000+03:30

گر از اين منزل ويران بسوي خانه روم
دگر آنجا كه روم عاقل و فرزانه روم
زين سفر گر به سلامت به وطن باز رسم
نذر كردم كه هم از راه به ميخانه روم
تا بگويم كه چه كشفم شد از اين سير و سلوك
به در صومعه با بربط و پيمانه روم
آشنايان ره عشق گرم خون بخورند
ناكسم گر به شكايت سوي بيگانه روم
بعد از اين دست من و زلف چو زنجير نگار
چند و چند از پي كام دل ديوانه روم
گر ببينم خم ابروي چو محرابش باز
سجده شكر كنم وز پي شكرانه روم
خرم آن دم كه چو حافظ به تولاي وزير
سرخوش از ميكده با دوست به كاشانه روم

حافظ شيرازي

یار گسسته

2007-01-19T02:42:00.000+03:30

چشمی سیاه و چهری، مهتاب رنگ داشت
یک روز از در آمد و بنشست و بوسه خواست
آن بوسه جوی شوخ - که با یاد او خوشم -
اینک گذشته عمری و می جویمش، کجاست؟
با او در آرزوی وفا آشنا شدم
اما وفا نکرد و دل از من برید و رفت
آن آفتاب عشق - که یادش به خیر باد -
یک شامگه ز گوشه ی بامم پرید و رفت
او رفت و دل به دلبرکان ‌دگر سپرد
تنها منم که دل به دگر کس نبسته ام
گشت زمان از آن همه بی تابیم نکاست
گویی هنوز بر سر آتش نشسته ام
یک دم نشد که یاد وی از سر به در کنم
همواره پیش دیده ی من نقش روی اوست
این است آن دوچشم فسون ساز آشنا
این هم لبان اوست- لب بوسه جوی اوست
هر چند او شکست، ولی من هنوز هم
...دارم عزیز حرمت عهد شکسته را
هر چند او گسست، ولی من هنوز هم
...دارم به دل محبت یار گسسته را
گویند دوستان که: ازین عشق درگذر
با یار زشت منظر، یاری روا نبود
از سینه ی ستبر و قد سرو و روی نغز
در او یکی از این همه خوبی به جا نبود
این داستان کهن شد و این قصه ناپسند
باید که ترک عشق غم آلود او کنی
باید ز همگنان فراوان این دیار
...همراز و همدم دگری جست و جو کنی
ای دوستان! حکایت خود مختصر کنید
کمتر سخن ز همدم و همراز آورید
زیبارخان شهر من همه ارزانی ِشما
!زشت مرا، که رفت، به من باز آورید

سیمین بهبهانی

مراقب ماسه هاي زندگي باشيد

2007-01-17T10:49:00.000+03:30

پروفسور مقابل كلاس فلسفه خود ايستاد و چند شي را روي ميز گذاشت . وقتي كلاس شروع شد بدون هيچ كلمه اي يك شيشه بزرگ سس مايونز برداشت و شروع به پر كردن آن با چند توپ گلف كرد بعد از شاگردان خود پرسيد كه آيا اين ظرف پر است ؟ و همه تائيد كردند . سپس پروفسور ظرفي از سنگريزه برداشت و آنها را به داخل شيشه ريخت و شيشه را به آرامي تكان داد . سنگريزه ها بين مناطق باز بين توپهاي گلف قرار گرفتند . دوباره از دانشجويان پرسيد كه آيا ظرف پر است ؟ و همه تائيد كردند . دوباره پروفسور ظرفي از ماسه را برداشت و داخل ظرف ريخت و ماسه ها ، همه جاهاي خالي را پر كردند . او يكبار ديگر پرسيد آيا ظرف پر است ؟ و دانشجويان يك صدا گفتند بله . سپس پروفسور دو فنجان قهوه از زير ميزش برداشت و روي همه محتويات شيشه خالي كرد و گفت در حقيقت دارم جاهاي خالي بين ماسه ها را پر مي كنم !! همه دانشجويان خنديدند . در حالي كه صداي خنده فرو مي نشست پروفسور گفت حالا من مي خواهم شما را متوجه اين مطلب كنم كه اين شيشه ، نمايي از زندگي شماست . توپ هاي گلف مهمترين چيزها در زندگي شما هستند ! خدا ، خانواده ، فرزندان ، سلامتي ، دوستان و علاقه تان . چيزهايي كه اگر بسياري از مال و اموالتان از بين بروند ولي اينها بمانند باز زندگي تان پا برجا خواهد ماند . سنگريزه ها ساير چيزهاي قابل اهميت هستند مثل كار ، ماشين و خانه تان . و ماسه ها هم ساير چيزها هستند . مسائل خيلي ساده . پروفسور ادامه داد اگر اول ماسه ها را در ظرف قرار دهيد ديگر جايي براي سنگريزه ها و توپ هاي گلف نمي ماند . درست عين زندگي . اگر شما همه وقت و انرژي را روي چيزهاي ساده و پيش پا افتاده صرف كنيد ديگر جايي و زماني براي چيزهايي كه برايتان اهميت دارند باقي نمي ماند . به چيزهايي كه براي شاد بودنتان اهميت دارد توجه زيادي كنيد . با فرزندانتان بازي كنيد با دوستانتان بيرون برويد و با آنها خوش بگذرانيد . هميشه وقت براي تعميرات و خرابي ها و تميز كردن خانه هست . اول مواظب توپهاي گلف باشيد . چيزهايي كه واقعا برايتان اهميت دارند . موارد داراي اهميت را مشخص كنيد . بقيه چيزها همان ماسه ها هستند . يكي از دانشجويان دستتش را بلند كرد و پرسيد پس دو فنجان قهوه چه معني داشتند؟ پروفسور لبخند زد و گفت خوشحالم كه پرسيدي اين فقط براي اين بود كه به شما نشان بدهم كه مهم نيست زندگيتان چقدر شلوغ و پر مشغله است . هميشه در آن جايي براي دو فنجان قهوه براي صرف با يك دوست هست .

ماهنامه رايانه خبر - دي ماه 1385

بانوی همیشه عاشق

2006-09-19T00:09:00.000+03:30

شاید این پست با پست های دیگر کمی متفاوت باشد . اینبار می خواهم از یک همیشه عاشق بنویسم . بانویی که برای همه ما ایرانیان یک افتخار محسوب می شود . می خواهم این پست سخنانی از این همیشه عاشق باشد . جملاتی که می خوانید بخشی از صحبتهای اوست

شما حاضرید چقدر برای تحقق رویاهای خود بپردازید ؟ آیا رویاهایتان ارزش حقوق یک ماه شما را دارد ، یا حقوق یک سال شما را ؟ شاید بهای آن به اندازه پس اندازی باشدکه برای دانشگاه فرزندانتان کنارگذاشته اید ؟ آیا به اندازه تمام حقوق بازنشستگی شما می ارزد ؟ از دست دادن عضوی از بدنتان چطور ؟ آیا ارزش آن را دارد که برای آن بمیرید ؟ قیمت واقعی یک رویا به راستی چقدر است ؟ من جوابی برای این پرسش ندارم اما گمان می کنم پاسخ این پرسش برای هر شخصی متفاوت باشد . اما من همیشه آماده بودم و هنوز هم هستم که زندگی خود را در بهای تحقق رویاهایم بپردازم . یک بار شخصی از من پرسید آیا اگر بدانی که تمام مراحل سفری که در پیش رو داری با خطر همراه است باز هم ادامه می دهی و من به او پاسخ دادم من حتی اگر می دانستم که این سفر هیچ بازگشتی ندارد و یک بلیط یک طرفه خواهد بود لحظه ای در سفر خود تردید نمی کردم

خانم انوشه انصاری بانوی ایرانی ساکن آمریکا چند ساعت ، پیش از نوشتن این پست به عنوان اولین فضانورد ایرانی با فضاپیمای سایوز روسی از سکوی پرتاب موشک در بایکونور قزاقستان به فضا رفت و بعد ازسالها انتظار به آرزوی خود یعنی سفر به فضا دست پیدا کرد . خانم انصاری الگویی به حق شایسته برای همه ما است . نمونه بارزی از انسانهایی که با تلاش خود هر نوع محدودیت را از پیش رو بر می دارند و معتقدند که هیچ آرزویی محال نیست . نکته جالبی که می توان به آن اشاره کرد دو نشانه ایست که ایشان با خود به فضا بردند : یک جلد قرآن و یک پرچم ایران

برای این هموطن سفری بی خطر همراه با موفقیت آرزو می کنیم

پیکر تراش

2006-09-12T12:37:00.000+03:30

پیکر تراش پیرم و با تیشه خیال
یک شب ترا ز مرمر شعر آفریده ام
تا بر نگین چشم تو نقش هوس نهم
ناز هزار چشم سیه را خریده ام

بر پیکرت که وسوسه شستشو در اوست
پاشیده ام شراب کف آلود ماه را
تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم
دزدیده ام ز چشم حسودان نگاه را

تا پیچ و تاب قد ترا دلنشین کنم
دست از سر نیاز به هر سو گشوده ام
از هر زنی تراش تنی وام کرده ام
از هر قدی کرشمه ی رقصی ربوده ام

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد
در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای
مست از می غروری و دور از غم منی
گویا دل از کسی که تو را ساخت کنده ای

هش دار که در پس این پرده نیاز
آن بت تراش بوالهوس چشم بسته ام
یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند
ببینند سایه ها که ترا هم شکسته ام

نادر نادرپور

برای تو که زیباترین تفسیر عشقی

2006-09-08T10:28:00.000+03:30

بیا که رایت منصور پادشاه رسید
نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید
جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت
کمال عدل بفریاد دادخواه رسید
سپهر دور خوش اکنون زند که ماه آمد
جهان بکام دل اکنون رسد که شاه رسید
ز قاطعان طریق این زمان شوند ایمن
قوافل دل و دانش که مرد راه رسید
عزیز مصر به رغم برادران غیور
ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسید
کجاست صوفی دجال فعل ملحد شکل
بگو بسوز که مهدی دین پناه رسید
صبا بگو که چها بر سرم درین غم عشق
ز آتش دل سوزان و دود آه رسید
ز شوق روی تو شاها بدین اسیر فراق
همان رسید کز آتش ببرگ کاه رسید
مرو بخواب که حافظ به بارگاه قبول
ز ورد نیم شب و درس صبحگاه رسید

حافظ

غلام قمر

2006-09-05T13:48:00.000+03:30

من غلام قمرم ، غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو
سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور ازین بی خبری رنج مبر هیچ مگو
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم ، نعره مزن ، جامه مدر هیچ مگو
گفتم ای عشق من از چیز دگر می ترسم
گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو
من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو
قمری ، جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو
گفتم ای دل چه مه ست این دل اشارت می کرد
که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو
گفتم این روی فرشته ست عجب یا بشر است
گفت این غیر فرشته ست و بشر هیچ مگو
گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد
گفت می باش چنین ، زیر و زبر هیچ مگو
ای نشسته تو درین خانه پر نقش و خیال
خیز ازین خانه برو رخت ببر هیچ مگو
گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست
گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو

مولانا جلال الدین محمد

در میکده

2006-09-01T01:59:00.000+03:30

. در میکده ام ، چو من بسی اینجا هست
. می حاضر و من نبرده ام سویش دست
! باید امشب ببوسم این ساقی را
. اکنون گویم ، که نیستم بیخود و مست

. در میکده ام ، دگر کسی اینجا نیست
. واندر جامم دگر نمی صهبا نیست
. مجروحم و مستم و عسس می بردم
!مردی ، مددی ، اهل دلی ، آیا نیست ؟

مهدی اخوان ثالث – تهران ، اسفند 1333

کار بی چرا

2006-08-31T10:17:00.000+03:30

، عشق تنها کار بی چرای عالم است
، چه ، آفرینش بدان پایان می گیرد

، معشوق من چنان لطیف است
، که خود را به " بودن " نیالوده است
، که اگر جامه ی وجود بر تن می کرد

. نه معشوق من بود

دکتر علی شریعتی

توبه

2006-08-30T10:32:00.000+03:30

، نبودم
اکنون بازگشته ام با کوله باری از شوق
من از خویش بریده بودم ، از خود جدا افتاده بودم
خود را باز یافتم
. و این توبه را همه از تو می دانم

همیشه عاشق

برق نگاه

2006-08-07T16:12:00.000+03:30

خانمانسوز بود آتش آهی ، گاهی
ناله ای می شکند ، پشت سپاهی ، گاهی
گر مقدر بشود ، سلک سلاطین پوید
سالک بی خبر خفته به راهی ، گاهی
قصه ی یوسف و آن قوم ، چه خوش پندی بود
به عزیزی رسد ، افتاده به چاهی ، گاهی
! هستی ام سوختی از یک نظر ، ای اختر عشق

آتش افروز شود ، برق نگاهی ، گاهی
روشنی بخش از آنم که بسوزم چون شمع
رو سپیدی بود از بخت سیاهی ، گاهی
عجبی نیست ، اگر مونس یارست رقیب
بنشیند بر گل هرزه گیاهی ، گاهی
چشم گریان مرا دیدی ، و لبخند زدی
دل برقصد به بر ، از شوق گناهی ، گاهی
اشک در چشم ، فریبنده ترت می بینم
در دل موج ببین صورت ماهی ، گاهی
زرد رویی نبود عیب ، مرانم از کوی
جلوه بر قریه دهد ، خرمن کاهی ، گاهی
دارم امید که با گریه دلت نرم کنم
بهر طوفانزده ، سنگی است پناهی ، گاهی

معینی کرمانشاهی

مرگ قو

2006-08-07T00:01:00.000+03:30

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ ، تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزلها بمیرد
گروهی برآنند کاین مرغ شیدا
کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم ، آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغوش دریا برآمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی آغوش وا کن
که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

دکتر مهدی حمیدی

... از گوشه بامی که پریدیم

2006-08-04T18:00:00.000+03:30

ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه بامی که پریدیم ، پریدیم
رم دادن صید خود از آغاز غلط بود
حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم
کوی تو که باغ ارم و روضه خلد است
انگار که دیدیم ، ندیدیم ، ندیدیم
صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن
گر میوه یک باغ نچیدیم ، نچیدیم
سر تا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل
هان واقف دم باش رسیدیم ، رسیدیم

وحشی" سبب دوری و این قسم سخن ها"
آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم

وحشی بافقی

فاصله

2006-08-01T23:56:00.000+03:30

چقدر کوتاه است فاصله میان شادی و غم
فاصله میان خیر و شر
فاصله میان خوب و بد
میان تو و من
نه ، کوتاه نیست این تو بودن تا من بودن
چقدر دور است تو آن باشی که می پندارم
چقدر دور است من آن باشم که می پنداری
فاصله سایه و روشنی خطی است باریک ولی جدا نشدنی
و این لطیفه ایست که کدام یک دیگری را می سازد ؟
سایه گواه روشنی است یا روشنی گواه سایه ؟

همیشه عاشق

همیشه عاشق

2006-08-01T00:26:00.000+03:30

بالا بلند عشوه گر نقش باز من
کوتاه کرد قصه زهد دراز من

. ده روز از تولد وبلاگم می گذرد . در این ده روز از دل دیگران نوشتم و شعرهایشان
. از این پس گاهی از دل خودم می گویم
. و از او که بی جرم برنجید و به تیغم زد و رفت
. از آن یار که جز سر جور و ستم نداشت
... و از تو

. از تو که چشم در راه آمدنت ایستاده ام . از تو که مرا برای " همیشه عاشق " کردی

حدیث جوانی

2006-07-31T17:42:00.000+03:30

اشکم ، ولی به پای عزیزان چکیده ام
خارم ، ولی بسایه گل آرمیده ام
با یاد رنگ و بوی تو ، ای نو بهار عشق
همچون بنفشه سر بگریبان کشیده ام
چون خاک ، در هوای تو از پا فتاده ام
چون اشک ، در قفای تو با سر دویده ام
من جلوه شباب ندیدم بعمر خویش
از دیگران حدیث جوانی شنیده ام
از جام عافیت ، می نابی نخورده ام
وز شاخ آرزو ، گل عیشی نچیده ام
موی سپید را ، فلکم رایگان نداد
این رشته را به نقد جوانی خریده ام
ای سرو پای بسته ، به آزادگی مناز
آزاده من ، که از همه عالم بریده ام
( گر می گریزم از نظر مردمان ( رهی

عیبم مکن ، که آهوی مردم ندیده ام

( شادروان ( رهی معیری

لحظه دیدار

2006-07-31T00:21:00.000+03:30

. لحظه دیدار نزدیک است

. باز من دیوانه ام ، مستم

. باز میلرزد ، دلم ، دستم
. باز گوئی در جهان دیگری هستم

! های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ

! های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست

! و آبرویم را نریزی ، دل

- ای نخورده مست –
لحظه دیدار نزدیک است

مهدی اخوان ثالث

آزار

2006-07-29T22:06:00.000+03:30

، دختری خوابیده در مهتاب

. چون گل نیلوفری در آب

. خواب می بیند

. خواب می بیند که بیمار است دلدارش

وین سیه رویا ، شکیب از چشم بیمارش
. باز می چیند

: می نشیند خسته دل در دامن مهتاب

. چون شکسته بادبان زورقی بر آب

: می کند اندیشه با خود

از چه کوشیدم به آزارش ؟
وز پشیمانی ، سرشکی گرم
. می درخشد در نگاه چشم بیدارش

، روز دیگر

، باز چون دلداده می ماند به راه او

. روی می تابد ز دیدارش

. می گریزد از نگاه او

... باز می کوشد به آزارش

رشت ، تیر 1330 / ه . ا . سایه

ظلمت

2006-07-27T15:55:00.000+03:30

چه گریزیت ز من ؟
چه شتابیت به راه ؟
به چه خواهی بردن
در شبی اینهمه تاریک پناه ؟

! مرمرین پله آن غرفه عاج

ای دریغا که ز ما بس دور است
لحظه ها را دریاب
چشم فردا کور است

نه چراغیست در آن پایان
هر چه از دور نمایانست
شاید آن نقطه نورانی
چشم گرگان بیابانست

می فرو مانده به جام
سر به سجاده نهادن تا کی ؟
او در اینجاست نهان
می درخشد در می

گر بهم آویزیم
ما دو سر گشته تنها ، چون موج
به پناهی که تو می جویی ، خواهیم رسید
! اندر آن لحظه جادویی اوج

فروغ فرخزاد

در کوچه سار شب

2006-07-27T11:44:00.000+03:30

در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند
به دشت پرملال ما پرنده پر نمی زند
یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند
کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند
نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند
گذرگهی است پر ستم که اندر او به غیر غم
یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند
دل خراب من دگر خراب تر نمی شود
! که خنجر غمت ازین خراب تر نمی زند

چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بسته ات ؟
! برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر ، بیفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

تهران ، دی 1337 / ه . ا . سایه

ولایت آفتاب

2006-07-27T00:12:00.001+03:30

! گوش شب پرستان کر

فردا در ولایت ما
آفتاب
خیمه خواهد زد
گفتی که می آیی
یک روز
با کوپه بهار
! که تنها مسافر آن توئی

اینک سالهاست
کسی
با دسته ای گلایل سفید
مغموم
نشسته است
بر نیمکت ایستگاه انتظار

پادشه باغچه دل

2006-07-27T00:12:00.000+03:30

در میان چمن صبح دمان
: یک نفر با نفس پاک اهورایی گفت

، چه هواییست ! و مریم در باغ

با همین عطر دل انگیز اهورا گل کرد
و پر از مریم شد ، سایه کوچک دستان درخت خورشید
فصل آمیزش گل بود به تاریکی شب
دل من در هوس بودن تو می خواند
دل من در تن اعجازی قدسیت تو می ماند
! مریم ای پادشه باغچه پاک دلم

، جای تو سبز ولی باز بیا ، تا نماند خالی

! لحظه های تپش فروردین

... جای لبخند تو خالی است عزیز

سیب

2006-07-26T22:18:00.000+03:30

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
، و تو رفتی و هنوز
، سالها هست که در گوش من آرام
آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم

و من اندیشه کنان
، غرق این پندارم

، که چرا
خانه کوچک ما
سیب نداشت

حمید مصدق – خرداد 1343

جواب همه مسئله ها

2006-07-26T19:01:00.000+03:30

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست
آه ، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله دوری و عشق
و سکوت تو جواب همه مسئله هاست

چشمی کنار پنجره انتظار

2006-07-24T16:58:00.000+03:30

ای دل ، به کوی او ز که پرسم که یار کو

در باغ پر شکوفه ، که پرسد بهار کو

نقش و نگار کعبه نه مقصود شوق ماست

نقشی بلندتر زده ایم ، آن نگار کو

جانا ، نوای عشق خموشانه خوشترست

آن آشنای ره که بود پرده دار کو

ماندم در این نشیب و شب آمد ، خدای را

آن راهبر کجا شد و آن راهوار کو

ای بس ستم که بر سر ما رفت و کس نگفت ،

آن پیک ره شناس حکایت گزار کو

چنگی به دل نمی زند امشب سرود ما

آن خوش ترانه چنگی شب زنده دار کو

ذوق نشاط را می و ساقی بهانه بود

افسوس ، آن جوانی شادی گسار کو

یک شب چراغ روی تو روشن شود ، ولی

چشمی کنار پنجره انتظار کو

خون هزار سرو دلاور به خاک ریخت

ای سایه ! هایهای لب جویبار کو

تهران – ار دیبهشت 1340 / ه . ا . سایه

آرزو

2006-07-24T14:55:00.000+03:30

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی
چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی
به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم
همه جا به هر زبانی بود از تو گفتگویی
به ره تو بس که نالم زغم تو بس که مویم
شده ام ز ناله نالی شده ام ز مویه مویی
همه خوشدل اینکه مطرب بزند بتار چنگی
من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار مویی
بشکست اگر دل من بفدای چشم مستت
سر خم می سلامت شکند اگر سبویی
همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جویی
زچه شیخ پاکدامن سوی مسجدم نخواند؟
رخ شیخ و سجده گاهی سر ما و خاک کویی

آغازی با عشق

2006-07-23T21:05:00.000+03:30

به نام خدا

ما شاه ولی گدای عشقیم
ما بنده ولی خدای عشقیم
در قحط محبت این زمانه
ماییم که آشنای عشقیم
در جنگل سرد آهن و دود
ما بلبل خو شنوای عشقیم
در عصر غروب معنویت
پیغامبر ولای عشقیم
ما وارث شور سر بداران
ماییم که خونبهای عشقیم